Fragment uit Niko & Nico

Ik open voorzichtig het portier en glijd naar buiten.

SKWIET?

Voor de auto ligt een plat bolletje. Het beweegt zachtjes op en neer. Ik kniel ernaast. Er zit een snuitje aan, met een toefje rood op. Bloed.

Ssssskwiet.

‘Ssst.’ Ik streel de vacht. ‘AUW!’

skWIET!

‘Niko!’ Papa springt op. ‘Terug in de auto. Snel!’

Ik gris het bolletje mee, ren naar de wagen, rol het diertje in de gehaakte sjaal en leg het onder de bank.

Storm-stilte in de auto. Ik zie onze woontoren in de verte. We zijn bijna thuis. Oef-stilte.

                Papa parkeert de auto in een rechthoek. Mama neemt broertje in haar armen en draagt hem naar de inkomhal.

Muis-stilte.

Ik trek het platte bolletje van onder de bank en verstop het onder mijn jas. Het prikt in mijn buik.

Pijn-stilte.

We staan in onze kleine lift.

Prop-stilte.

In mijn slaapkamer neem ik mijn woordendoos uit de kast, kieper de potloden eruit, maak een matrasje van mijn volgekriebelde blaadjes en leg het diertje erop. Ik trek mijn pyjama aan en kruip onder de deken.

Alarm-alert-stilte.

Ik kijk met mijn oren. Mama stopt broertje in bed, duwt zijn knuffel in zijn armen en de fopspeen in de mond. Hij draait zich op zijn zij en sluit meteen de ogen.

Smikkel-stilte.

Papa sluit de flat af, loopt naar de keuken en drinkt een glas water.

Slok-stilte.

Mama poetst haar tanden.

Druppel-stilte.

Papa loopt de trap op.

Donder-stilte.

Mama verlaat de badkamer.

Snuif-stilte.

Bots-stilte.

Grijp-stilte.

Barst-stilte.